Naar huis…..

hom

 Dementie

Ik moet naar huis maar de deuren zijn gesloten. Ik heb geen sleutel, moet ik er harder tegen aanstoten? … Ik moet naar huis maar ze zeggen dat ik hier woon. Kom maar, u bent wat in de war. Ik vraag: ‘Waar is mijn zoon?” Ik moet naar huis, de lichten gaan al aan. Kom maar, wij brengen u naar bed. Ik kijk haar niet begrijpend aan. Maar ik moet naar huis en de deuren blijven dicht! De zuster trekt mij tegen zich aan. En ik? Ik kijk hoopvol naar haar gezicht. U hoeft niet naar huis, daar is alles al geregeld, ze weten ervan. U slaapt vannacht bij ons. Ik geloof haar…omdat ik niet anders kan. Maar morgen?…moet ik naar huis.

Bron, onbekend

6 gedachten over “Naar huis…..

      1. Dankuwel Anneke , mijn moeke zit ook op een gesloten afdeling en ze kan niks meer , ze herkent me niet meer. Ik kan ze wel nog knuffelen en tegen haar praten en als we dan 1 seconde even reactie hebben , zijn we overgelukkig. Ik bewonder je dat je je inzet als vrijwilligster. Groetjes , Mia

        Like

      2. De mensen op de afdeling gaan mij zeer aan het hart en mijn hart gaat uit naar jou en anderen die met dementie of alzheimer te maken hebben. Dat is iets wat je hoopt dat iedereen bespaart zal blijven.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s